dwadzieścia dwa lata || trzynasty listopada, Sztokholm
kelnerka || muzyk z Bożej łaski, zgrabnie wygrywająca melodię skrzypcami, saksofonem, gitarą i, przede wszystkim, swym ukochanym pianinem || studentka na wydziale muzycznym || Dziewica Orleańska
Moja historia nie jest ciekawa, toteż zwyczajnie Ci jej nie zdradzę. Opowiem o rzeczach ważniejszych, zarówno dla mnie, jak i ludzi dookoła.
Dorastałam w przekonaniu, że dwuosobowe łóżko nie oznacza tego, że nie może co noc sypiać w nim tylko jedna osoba, a towarzystwo puszystego kota całkowicie wynagradza ewentualnego życiowego partnera. Marzyłam o niezależności, a ewentualne plany na przyszłość pod znakiem miłości rozważałam tylko do końca przedszkola. Chciałam własnej, przytulnej kawalerki na poddaszu jakiejś paryskiej, starej kamieniczki. Miałam zamiar siadać wieczorami na parapecie i, popijając gorącą czekoladę, wpatrywać się w zabieganych ludzi jeszcze chwilę spokojnie siedzących na ławce zaledwie kilkadziesiąt metrów przed Wieżą Eiffla. Chciałam mieć pewność, że w każdej chwili mogę spakować walizkę i pozostawić wszystko tak, jak jest, wyjechać w dowolny zakątek tego świata. I nie przejmować się absolutnie niczym. Być samotna, ale szczęśliwa. Być po prostu niezależną podróżniczką, nieobecną marzycielką, ślepą pod względem otaczających ją ludzi poetką, zakochaną w pianinie, zdecydowaną kobietą, której nikt nie karciłby za obgryzanie paznokci, ale też nie przytulał, kiedy byłoby źle.
Nie wyszło. W każdym razie, nie do końca.
Jestem sama, to fakt. Nie w stu procentach, bo mam na głowie współlokatora, ale mniejsza oto. Przytulna, paryska kamieniczka stała się ogromnym mieszkaniem w centrum nieco zieleńszej części Sztokholmu. Jedyną moją większą sympatią jest pianino, prawda, ale odebrałam samej sobie opcję zerkania na zakochanych przechodzących ulicą podczas ulewy czy wystrojonych kobiet z bagietką pod pachą i psem u nogi z samego rana. Nie jestem podróżniczką. Nie mogę spakować się w jednym momencie, a w drugim być już w samolocie. Ale mam kota, trochę złośliwego, jedynego mojego prawdziwego przyjaciela, Monsieur. Mam też pracę. Wprawdzie marną... ale jednak zawsze. Jestem w trakcie studiowania. Wydział muzyczny. Niby wyszło lepiej, niż miało być, ale brakuje mi swobody. Swobody, o której marzyłam przez całe swoje dwudziestodwuletnie życie.
Lauren Eleonore Lukrecja Carlsson oficjalnie poległa.
Lauren Eleonore Lukrecja Carlsson oficjalnie poległa.
W A Ż N I E J S I
Z A P I S A N E
U C H W Y C O N E
[Karta miała taka być, więc dobrze zdaje sobie sprawę z tego, jak zła jest.
Na watki jestem chętna, a jakże, powiązania też mile widziane. Z tym, że ja lepiej zaczynam, pomysły to ja z koziej rzyci wyciągam chyba. Cytat od Mae West.
Dziś krótko. Dzieńdobrywieczór.]
