Wszystkie sprawy szlag trafia jednocześnie.

Adam Danburry

 

Adam Danburry. Urodzony 18 lutego 1986 roku. Lat 26. Brytyjczyk. Nauczyciel angielskiego w Stockholm High School.

Adam wychowywał się w jednej z najbardziej prestiżowych dzielnic Londynu w otoczeniu bankierów, polityków i innych przedstawicieli równie szanowanych zawodów. Jego rodzice byli prawnikami. Dziadkowie również. Z obu stron. Nic dziwnego, że Adam zamiast czytać Robinsona Crusoe, nie rozstawał się z kodeksem karnym. Do szesnastego roku życia idealnie  wpisywał się w pieczołowicie przygotowany przez rodziców schemat. Potem jednak poznał Janett, która żyła zupełnie inaczej niż on. Kilka lat starsza, wyraźnie mu imponowała. Długo musiał się starać, by udowodnić, że grzeczny chłopiec z prawniczej rodziny wcale nie jest taki krystaliczny. To z nią zapalił pierwszego papierosa, potem pierwszego skręta, to z nią po raz pierwszy upił się do nieprzytomności. To ona pokazała mu jak wspaniale działa biały proszek, wciągany przez nos. Była jego pierwszą i póki co jedyną prawdziwą miłością. Czar prysł, gdy Adam dowiedział się, że Janett była z nim tylko po to, by sponsorował jej kolejne używki. Nie zobaczyli się już nigdy więcej, chociaż chłopak jeszcze długo po rozstaniu nie mógł o niej zapomnieć. Nie miał żalu do Janett, w pewnym sensie ukształtowała go jako człowieka. Owszem, wciągnęła go w nałóg ale też uświadomiła mu, że nie chciał żyć tak, jak życzyli sobie jego rodzice. Jakiś czas walczył z uzależnieniem, a tym samym z rodzicami. Gdy w końcu wyszedł na prostą, wydawało się, że wszystko wróci do normy. I wtedy Adam wyjaśnił rodzicom, że prawo ma głęboko gdzieś i będzie studiował filologię angielską. Wszyscy się od niego odwrócili. Chłopak odebrał to jaki wielki cios. Zdecydował się na wyjazd do Szwecji, gdzie rozpoczął studia. Nie mógł liczyć na finansową pomoc od rodziny, więc pracował jako kelner próbując połączyć to nauką. Tylko dzięki nawałowi obowiązków nie powrócił do luźnego trybu życia, który często go kusił. Po skończeniu studiów został nauczycielem angielskiego w liceum. 

 

Z młodzieńczych lat pozostało mu zamiłowanie do imprez. Nie pogardzi dobrym alkoholem, czasami zdarza mu się zapalić papierosa – to wszystko jednak w rozsądnych ilościach. Narkotyków nie tyka, nigdy. Zbyt wiele czasu poświęcił, by z tym skończyć. Nie jest zbyt uczuciowy, z żadną kobietą nigdy nie związał się na poważnie. Mimo oczywistego powodzenia nie gości u siebie co noc innej przedstawicielki płci pięknej. Chyba wciąż naiwnie czeka na tę jedyną. Nie lubi swojej pracy. Nauczanie leniwej młodzieży jest dla niego źródłem ciągłej frustracji. Z cała pewnością nie jest lubianym nauczycielem. Wobec swoich podopiecznych wręcz zionie wrogością i ironią. 

 

Jest raczej zamknięty w sobie, nieczęsto uzewnętrznia swoje uczucia. Wciąż cierpi z powodu odrzucenia przez rodzinę ale nie daje tego po sobie poznać. Bardziej pesymista niż optymista, chociaż nie skrajny. Czasami zdarza mu się uśmiechnąć. U innych ludzi ceni bycie sobą i poczucie humoru.

Wysoki, niezbyt umięśniony. Krótkie, ciemne włosy. Podłużna twarz i wyraźnie wystające kości policzkowe. Dość niepospolita uroda. Gdy się zdenerwuje podobno jego twarz przybiera wyraz psychopatycznego mordercy (cóż, tak najczęściej wygląda w pracy).

 

Ciekawostki:

-Chciałby napisać bestseller, który zapewniłby mu pieniądze do końca życia, tak by nie musiał uczyć.

-W odwiedzanych knajpkach często gra w bilard na pieniądze.

-Mieszka w małym mieszkanku, którego wciąż nie ma czasu i ochoty porządnie urządzić. Ubrania poniewierają się na wieszakach, natomiast liczne książki na podłodze, poukładanie w wysokie stosy.

-Uwielbia fantastykę. Bardzo ceni sobie sagę „Wiedźmin” polskiego autora Andrzeja Sapkowskiego.

-Cierpi na chiroptofobię- lęk przed nietoperzami.
-Od niedawna właściciel  szybkiego, sportowego motocykla, którzy kocha, uwielbia i ubóstwia.

-Można spotkać go w: szkole, knajpkach, komunikacji miejskiej, parku, księgarniach, antykwariatach, supermarkecie.

[Dzień dobry. Z ogłoszeń parafialnych to będzie tak: karta może ulec zmianie lecz w niewielkim stopniu, zdjęcia pochodzą z tumblr.com, wizerunku użyczył Jonathan Meyers.

Wątkom mówię TAK. Nie krępujcie się, zaczynajcie, ja zresztą też będę.
Serdecznie pozdrawiam mój wredny Internet. ]